فیلمسازان ترنس و نانباینری برای روایت داستانهایشان از نظام استودیویی فاصله میگیرند
فیلمسازان ترنس و نانباینری با فاصله گرفتن از نظام استودیویی هالیوود، در تلاشاند کنترل بیشتری بر روایت داستانهای خود به دست آورند و به گفته برخی از آنان، «صنعتی تازه» ایجاد کنند. مجله وریِتی در گزارشی به این روند و تجربه چند فیلمساز مستقل پرداخته است.
ورا درو، کارگردان فیلم «جوکر مردم»، میگوید هنگام ساخت نخستین فیلم بلند و جاهطلبانهاش نمیدانست آیا مخاطبان خواهند توانست با یک هجو شخصی از آثار ابرقهرمانی درباره گذار جنسیتی ارتباط برقرار کنند یا نه. او میگوید نخستینبار پس از نمایش عمومی فیلم، زمانی که با یک فرد ترنس روبهرو شد که با اثر ارتباط گرفته بود، تجربهای «باورنکردنی» داشت.
درو به وریِتی گفت: «فیلمسازان ترنس دیگری هم وجود داشتند، اما اثری تا این اندازه مستقل و صریح، که از زاویهای شخصی به داستان آشکارسازی یک فرد ترنس میپرداخت، چیزی نبود که درباره مخاطبش اطمینان داشته باشم. در واقع فکر میکردم دارم فیلمی برای خودم میسازم.»
گزارش وریِتی، که مت مانتون آن را نوشته، بر تلاش فیلمسازان ترنس و نانباینری برای ساخت و عرضه آثارشان خارج از ساختارهای سنتی استودیوها تمرکز دارد؛ ساختاری که به گفته این فیلمسازان، همواره امکان روایت تجربههای شخصی و هویتی آنان را فراهم نمیکند.
این گزارش همچنین به لوئیز وِرد و جین شونبرن، در کنار ورا درو، بهعنوان بخشی از نسل فیلمسازانی میپردازد که با تکیه بر تولید مستقل، میکوشند هم روایتهای خود را در دست بگیرند و هم مسیرهای تازهای برای فعالیت در صنعت سینما بسازند. عنوان گزارش به نقل از این رویکرد چنین است: «ما در حال ایجاد صنعتی تازه هستیم.»