نقد آلبوم صلح و جنگ از بیس‌ویک تیم: مهمانی پرهیاهوی آشفته‌ای که بیش از حد طول می‌کشد
روزنامه گاردین در بخش فرهنگ و هنر به بررسی آلبوم جدید گروه بیس‌ویک تیم (Bassvictim) به نام صلح و جنگ (Peace + War) پرداخته است. این گروه مستقر در لندن که از ماریا مانو، خواننده لهستانی، و آیک کلِی‌من، تهیه‌کننده اهل بروکلین، تشکیل شده، به خاطر سرعت بالای انتشار آثار و رابطه پرفرازونشیب خود شناخته می‌شوند. این اثر چهارمین پروژه آنها در طول دو سال گذشته است و شامل ۱۹ قطعه جدید می‌شود. به نوشته الکسی پتری‌دیس، منتقد گاردین، این آلبوم در بهترین لحظات خود با اتکا به کیفیت خشن، زبر و آشفته صدایش می‌درخشد و یادآور موسیقی الکتروکلش و فضاهای اوایل دهه ۲۰۰۰ است. با این حال، مشکل اصلی آلبوم فراوانی بیش از حد قطعات و طولانی شدن آن است، به طوری که ایده‌های آلبوم در طول یک ساعت دوام نمی‌آورند و شنونده پیش از پایان کار احساس خستگی می‌کند.